Anlayamıyorum Tanrım...Anlayamıyorum...

          Adamın biri bir gece bir rüya görmüş:
          Upuzun bir kumsal boyunca yanında tanrı ile yürüyormuş. Onlar yürürken de, tam karşılarında gökyüzünden, bir film şeridi gibi adamın hayatından sahneler geçiyormuş.
          Kumsal adamın hayat yolu imiş sanki...
          Adam kumda iki çift ayak izi kaldığına dikkat etmiş.Ayak izlerinin bir çifti kendisine, diğeri ise Tanrı'ya aitmiş.
          Hayatının son sahnesi de gökyüzünden geçtikten sonra adam, kumdaki ayak izlerine boydan boya bir daha bakmış.
          Ve birden bir şey dikkatini çekmiş :
          Hayat yolunun pekçok bölümünde kumda sadece bir çift ayak izi görülüyormuş ve adam dehşet içinde fark etmiş ki; ayak izleri, hayatının en kötü, en acı anlarında teke iniyor.
          En acı zamanlarda hayat yolunda yapayalnız yürüdüğünü fark etmek onu fena halde rahatsız etmiş.
          Ve Tanrı'ya sormaya karar vermiş:
          ''Tanrım... Eğer sana inanırsam, senin yolundan gidersem her zaman yanımda olacağını ve her zaman yanımda yürüyeceğini söylemiştin...
          Oysa hayat yoluma bakıyorum. En zorlu, en çetin ve en acılı zamanlarımda sadece bir çift ayak izi görüyorum kumda.Anlayamıyorum Tanrım anlayamıyorum. Hayatın kolay günlerinde yanımda yürüyorsun da sana en muhtaç olduğum anlarda beni neden terk ediyorsun?''
          Tanrı gülümseyerek cevap vermiş :
          ''Ben seni çok sevdim ve hiç terk etmedim. Hayat yolundaki o zorlu sınav günlerinde, en acılı ve en kötü  anlarında, kumda hep bir çift ayak izi gördün.

          Çünkü o zaman ben, seni kucağımda taşıyordum!''

bugünlerde bundan ibaret olmak

Garip bir ruh hali içerisinde olup, garipliğini bile bile bir çözüm getirmeyeceksin, çözüm getirmek için kılını bile kıpırdatmak istemeyeceksin, halinden bir hoşnutsuzluk duyacaksın, ama o hoşnutsuzluk kadar bir kabullenme, bir üşengeçlik var olacak tee iliklerinde. Sabah kalkacaksın yataktan, yine aynı güne gözlerini açmış gibi hissedeceksin ve bileceksin ki bugün de yine bir şey yapmak istemeyeceksin, yeni bir şey yapmak istemeyeceksin, gelmeyecek ya içinden. Yine öylesine dolanacak o deli ama şu aralar durulmuş kan damarda. Açacaksın bilgisayarını, dolaşacaksın şöyle bir yine her gün baktığın yerlerde, kim nerede ne zaman ne yapmış gibi ayrıntılarda takılıp kalacaksın, sonra kapatıp eline kitabını alacaksın, kaldığın sayfayı açıp akıcılık arayacaksın, sonra belki 20 sayfa okuyup bir bahane bulup onu da kapatacaksın. Hep bir şeyler arayacaksın, ama bulduğunu düşündüğün şeyi de yabana atacak o günü de aynı şekilde kenara koyacaksın ya, beynin her şeye kilitlenmiş olacak, herkesten her sözden kaçıp kendini sadece düşüncene kapatacaksın, ama düşüncenden de kaçacaksın...

Risk, hayattır

''Gülmek ''SAFTIR'' denme riskini göze almaktır.
Ağlamak ise ''DUYGUSAL'' görünme riskini...
Birine yaklaşmak ''KENDİNİ KAPTIRMA'' riskini göze almaktır.
Sevdiğini söylemek ''SEVİLENİ YİTİRME'' riskini...
Düşüncelerini söylemek ise ''DOKUZ KÖYDEN KOVULMA'' riskini
Umutlanmak ''HAYAL KIRIKLIĞINA UĞRAMA'' riskini göze almaktır.
Sevmek ise ''KARŞILIK GÖRMEME'' riskini...
Ama riskler alınmalıdır, hayatımızın en büyük riski, risk almamaktır.
Çünkü yaşamak, ''ÖLMEK'' riskini göze almaktır...''

O 45 saniye...

          17 Ağustos 1999, sabah saat 03.02' de çatladı yeryüzü...
          Şanslı olanlar koştu dışarı yarı yıkık binalardan, ortalık çığlık, ortalık toz, ortalık duman... Yerde bir çocuk oyuncağı ayağa takılan, sahibinin nerede olduğu meçhul olan. Dakikalar önce yataklarında uyurken, şimdi beton yığınları arasında kalan bir milyon insan... Bir kız çocuğunun sesi duyuldu enkazdan, acılar içinde bağıran, yalvaran. Yanında anne, babası uzanan, ama sesleri çıkmayan. Bağırdı tekrar o ses beton yığınının altından : ''Kurtarın, annem yanımda yatıyor, bana dokunuyor ama sesi çıkmıyor'', sonra dedi ki aynı ses, ''duyuyorum nefesini hissediyorum, nefes alıyor, ama bir şey yapamıyorum, annemle babamı kurtarın, ben burada kalırım.''  Onlar, birkaç saat sonra da olsa birbirlerine kavuşan şanslı insanlardan. Metrelerce derinde, saatlerce bağırıp, gün ışığını tekrar göremeyen binlerce insan yitti Marmara'da. 17 Ağustos 1999'da...
          Biz, depremi yaşamayan çoğunluk, aslında hiçbir şey bilmiyoruz. Çünkü ne annemizin, ne babamızın ne de kardeşimizin çığlığını duyduk enkaz altından. Dinlediğimizde bile kötü olduğumuz o acıyı, küçücük yürekler, sayısız ana babalar tattı Gölcük'de, Adapazarı'nda. Ateş hep ve her zaman düştüğü yeri yaktı. Hatırlamak için değil unutmamak için...Bu acı gerçekliği yeni bir depremde hiçbirimizin tekrar yaşamaması umuduyla...

Kim Neler Söylemiş...eyvah eyvah !

Ya haklı olsalardı...                                                                                                                                                               

''Artık Yeni hiçbir şey yok, icat edilebilecek her şey icat edildi''

                                                                             Charles H. Duell, Amerikan Patent Dairesi Başkanı, 1899

''Denizaltıların savaşta ne işe yarayabileceğini anlamadım. En fazla mürettebatın boğularak ölmesine neden olabilir.''

                                                                                                                                                   H.G Wells

''Atlar her zaman kullanılacaktır, otomobil ise ancak geçici bir moda olabilir.''

Henry Ford'un talebi üzerine otomotiv sektörünün geleceği hakkında ekspertiz veren bir banka müdürü, 1903

''Uçaklar hoş oyuncaklar, ama askeri bir değerleri yok.''

                                                                                                                              Mareşal Ferdinand Foch

                                                                                1. Dünya Savaş'ında Fransız orduları başkomutanı,1911

''Televizyon en geç 6 ay içerisinde piyasadan silinecektir.İnsanlar her akşam böyle bir kutuya bakmak istemezler.''

                                                                                                                                         Daryik F. Zanuck

                                                                                                          Twenty Century Fox'un başkanı, 1944

''Bilgisayarlar gelecekte sadece 1.5 ton ağırlığında olacaklar'' 

                                                                                                                 Popular Mechanics Dergisi, 1949

''İnsanların evlerinde bilgisayar bulundurmaları için herhangi bir neden göremiyorum''

                                                                            Kenneth Olsen, Digital Equipment Corp.'un başkanı, 1977

''Sound'larını beğenmedim, ayrıca gitar gruplarının modası geçti.''

                                                                                                   Decca Record Plak firmasının bir yöneticisi

                                                                                                                         söz ettiği grup Beatles, 1962